چند روزی بود که اینترنت اداره قطع بود من هم نتوانستم آپدیت کنم. پنجشنبه رفتم آزمایش های تکمیلی سه ماهه اول را دادم. شب جمعه هم با همی رفتیم شب یلدا خونه ی دایی. بعدش هم تو راه برگشتن با هم دعوامون شد. خلاصه جمعه صبح هم که همی رفت بیرون کار داشت و من هم تنها شدم. از صبح تا ظهر یک ساعت به یک ساعت گریه کردم. دیگه حسابی از زندگی ناامید شده بودم که مامانم زنگ زد که برم خونه شون. حالا این قدر چشمام پف کرده بود که روم نمی شد برم تو خیابون. اونجا که رفتم گفتم از صبح خواب بودم واسه همین چشام پف کرده. ولی عصرش طی یک عملیات انتحاری من با منت کشی با همی آشتی کردم. آخه توی قهر خیلی کم طاقتم. البته همی هم می دونه و حسابی سوء استفاده می کنه. بعدش هم رفتم پیش همی محل کارش و شام هم با هم رفتیم بیرون و کلی خوش گذشت. پنج شنبه که با همی بیرون بودیم من شام یک ساندویچ خوردم. البته بعد از سنجش کلیه جوانب یک ساندویچ شاورمای خوردم. ولی با این وجود حسابی بعدش عذاب وجدان گرفتم و رفتم تو فکر . مامانم که می گه این قدر وسواس به خرج نده. آخه من رو همه چی خیلی دقت می کنم.

این دو سه روزه کلی با نی نی رفیق شدم. آخه یک کم شکمم جلو اومده دارم کم کم حسش می کنم. دیروز که کلی قربونش رفتم. بعدش هم با هم حرف زدیم. خیلی خوب بود. عکس یه نی نی رو تو مجله دیدم قربون اونم رفتم و نیگاش کردم تا نی نی من هم اون شکلی بشه.

دیگه این که هنوز تبریکات دوستان و آشنایان ادامه دارد. وقتی بعد از چند سال بچه دار بشی و همه منتظر باشند این طوریا میشه دیگه.

دعا کنید این همی من دوباره خوش اخلاق بشه. آخه هنوز خیلی زوده که خسته شده باشه.