دوست جونای من و سپهر سلام

بعد از تولد سپهر خیلی هفته شلوغی را گذراندیم. بعد از تولد اولی که براش گرفتیم و مفصل هم بود یک تولد دیگه هم فردا شبش خونه ی مادربزرگم واسش گرفتیم. چون خاله هام و پسرخاله هام نیومده بودند و اونا هم دوست داشتند توی تولد سپهر باشند. به همین دلیل دوباره یک کیک خریدیم و رفتیم خونه مادربزرگم و یک تولد دیگه برگزار کردیم و کادو هم گرفتیم.

شنبه ای هم که گذشت (۱۲ مرداد) عروسی عمه سپهر بود و حسابی سرگرم کارهای عروسی و مهمونی و مهمون بازی بودیم. حدود ۳۰ نفر هم مهمون از شهرستان داشتیم که همه خونه ی ما بودند (من به عنوان عروس نمونه این کارو کردم). روز چهارشنبه که تعطیل بود من هم شنبه و یکشنبه را مرخصی گرفتم. پنج روزی از دست کار و اداره راحت بودم. پسر گلم هم در تمام مدت آقا بود و توی این شلوغ و پلوغی ها اصلا اذیت نکرد. چون این اولین عروسی بود که شرکت می کرد کلا مراسم براش جالب بود. توی فیلم هم که نگاه می کردم مدتی که بزن و برقص بوده سپهر مشغول دست زدن بوده است. روز عروسی هم اول نمی خواستم با خودم ببرمش ولی کسی نبود که بمونه پیشش. یکی از دوستام گفت بیار بزارش پیش من ولی می ترسیدم که غریبی کنه و گریه زاری راه بندازه. البته حتما هم این کار را می کرد. منم کالسکه اش را همراهم بردم و با هم رفتیم عروسی. بردن کالسکه خیلی مفید بود چون با اون لباسی که تنم بود نمی شد بچه بغل کنم. از آرایشگاه که اومدم خونه سپهر منو نمی شناخت و بغلم نمی اومد یک کم باهاش حرف زدم و تا صدامو و شناخت و فهمید این همون مامانه فقط یک کم رنگ و روش عوض شده است. توی جشن هم با همکاری بابایی نگهش داشتیم و شکرخدا سخت نگذشت. البته سرشام برقهای تالار رفت و کولرها خاموش شد و با موتور برق فقط لامپها روشن مونده بود در نتیجه خیلی گرم شد و من هم سپهرو بغل کردم و اومدم بیرون که باغ خنکی بود ایستادم و شام هم نتونستم بخورم. البته با اون گرمایی که بود اونایی هم که شام خوردند خیلی بهشون سخت گذشت. شب هم که می خواستیم بریم خونه عروس و دوماد واسه باقی مراسم مامانم به دادم رسید و سپهرو با خودش برد خونه. چون خیلی هم خسته شده بود و غرغرهاش داشت شروع می شد. همون روز هم موفق شدیم بریم آتلیه و یک عکس خانوادگی سه نفره بیاندازیم.

این مدت این قدر هر روز کارهای جدید و جالب انجام میده که دیگه فرصت نمی کنم تو وبلاگم بنویسم. قبلا کلی طول می کشید تا یک کار جدید بکنه. مثلا بعد از سه ماه تازه یک کم غلت زد که ما هم کلی ذوق زده شدیم و من اومدم سریع نوشتم و کلی هم پر و بالش می دادم ولی الان ماشالا این قدر سرعت پیشرفتش بالا رفته که من به گرد پاش نمی رسم.

پسرم هشت دندونه شده است. طی دو هفته گذشته دندون های نیش سمت چپ بالا  و پایین درامده است. من که عاشق این هستم که بخنده و دندونهاش پیدا بشه. یک مدتی هم که خیلی بدغذا شده بود و دو سه روزی به جز شیر هیچ چیزی نخورد به نظرم به همین دلیل بود. شکر خدا دوباره روال غذا خوردنشبه حالت عادی برگشته است .

کلی کلمه های مختلف می گه . دد بیشترین واژه ای است که استفاده می کنه. از بس که عاشق بیرون رفتنه. تنها کلمه ای که بهش بگیم پشت سرمون تکرار می کنه هم همین کلمه است. کلاْ وقتی توی ماشین بشینه این قدر جو می گیردش که کل مسیر صداش در نمی یاد. فقط اطرافشو نگاه می کنه. مخصوصا بیشتر هم دوست داره که جلوی ماشین بشینه.

این مدت که مهون داشتیم مشکلمون این بود که هر کس می رفت دستشویی یا حمام سپهر پشت سرش راه می افتاد و گریه می کرد و می خواست همراهش بره.

میوه ای که جدیدا خیلی بهش علاقه مند شده آلو زرد است. اگر دم دستش باشه دو سه تا می خوره. البته باید کنترلش کنم تا زیاده روی نکنه.

 تنبل خان هنوز هم راه نیافتاده است. دیروز دستشو گرفته بود به صندلی و ایستاده بود. بابایی صندلی را یواش یواش حرکت می داد . سپهر هم خیلی قشنگ همانطور که دستش به لبه صندلی بود حرکت می کرد. یک چیزی تو مایه های واکر. فکر کنم روش خوبی باشه که تشویق بشه به راه رفتن.

کلا حالت ایستاده را به نشسته ترجیح می ده. حتی اگر بغل خودم هم باشد ولی من نشسته باشم و یک نفر که ایستاده باشه بهش بگه بیا بغلم سریع منو می فروشه و می ره بغلش.

گل قشنگ من یک ساله شد.

سپهر عزیزم گل زندگیم تولدت مبارک باشه عزیزم. نمی دونم چی بنویسم که بیانگر بیشترین شادی من باشه. نمی دونم چی بگم که بیانگر بیشترین شکرگزاری من از خدای مهربون باشه. من هر لحظه که می گذره خدا را بیشتر شکر می کنم که این من را شایسته مادر شدن دانست. حسی که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست. از عمق وجود سرچشمه می گیرد و نماد ظاهری آن دوست داشتن فرزند تا بالاترین مظهر عشق است.

شنیدید پدرمادرها می گن بچه ها بزرگ می شن و ما پیر می شیم. من خودم این رو با تمام وجود حس کردم. البته نه این که احساس پیری کنم ها. سپهرم که یکساله شد من احساس کردم چه قدر این یکسال زود گذشت. انگار یک هفته گذشته است. خیلی بخوام بگم یک ماه دیگه بیشتر نه. من تقریبا روزی یکبار خاطره تولد سپهر و اولین باری که او را دیدم مرور می کنم چون خیلی برایم شیرین بوده است. اولش فکر می کردم بچه که چهل روزش بشه دیگه راحت می شه و کلی بزرگ شده. بعدش بچه های چهار پنج ماهه را که می دیدم می گفتم این سنی خیلی بهتر و راحتتره. دیگه یکساله که خیلی خیلی بزرگه و راحت میشه باهاش ارتباط برقرار کرد. ولی پسرک یکساله من هنوز فنچه. فکر کنم همین روند است که مادرها همیشه فکر می کنند بچه هاشون کوچیکند و تا وقتی هم که ازدواج کنند هنوز نمی پذیرند که بزرگ شده اند و همیشه نگرانشان هستند. 

خب دیشب یکی از بهترین شبهای زندگی من بود. اولین سال تولد پسر عزیزم بود. امروز ۵ مرداد روز تولدش است ولی ما به خاطر این که شنبه بود شب تولدش را جشن گرفتیم. خیلی خوب بود و خوش گذشت. دلم می خواست یک تولد مفصل براش بگیرم همه را دعوت کنم ولی با این زندگی آپارتمانی دیگه نمی شه خیلی از این کارها کرد. مجموع مهمونهامون خانواده من و بابایی و دخترخاله من و بابایی بودند که حدود بیست نفر بودیم. اول قرار بود خونه خودمون تولد بگیریم بعد قرار شد خونه ی مامانم باشه. آخر سر هم خونه ی عمه سپهر شد. چون بیشتر مدعوین نزدیک اونها بودند و راهشون به ما خیلی دور می شد.

نکته جالبی که بود همکاری خیلی زیاد بابایی بود. بابایی مثل اکثر مردها خیلی اهل خرید و این حرفها نیست. ولی برای تولد سپهری در همه مراحل همراه من بود. دوتامون هم خیلی شوق و ذوق داشتیم. به هر حال اولین تولد پسرمون خیلی برامون مهم بود. من که خیلی هیجان زده و خوشحال بودم توی همه عسکهایی هم که انداختم از قیافه ام معلومه که همهش خندونم.

سپهر مثل دامادها مجبور بود با همه عکس بندازه. بچم هی از این بغل به اون بغل شد. کلی عکس انداختیم. ولی دیگه آخر سر حوصله اش سر رفته بود و رو به گریه می رفت. جالبترین قسمتش فوت کردن شمع بود که سپهر ترجیح داد با دست خاموش کنه ولی سریع جلوشو گرفتم و خوشبختانه دستش نسوخت. فشفشه ای هم که سر کیکش گذاشته بودیم حسابی توجهش را جلب کرده بود و همین طوری زل زده بود بهش. خلاصه مراسم خوبی بود و به خوبی و خوشی برگزار شد.

اینم عکسهاش (اگر حجمشون خیلی زیاد بود و به من بگید که کمش کنم)

سپهر سر میز شام. تا نشست یک تیکه پیتزا برداشت می خواست بزاره توی دهنش