ایشالا که همه تون خوب و خوش و سلامت باشید.

هفته گذشته سپهر كلي در بازي كلاغ پر پيشرفت حاصل كرده است. واي عسلي من انگشت كوچيكش را مياره كنار انگشتم بعد  انگشت منو بلند مي كنه و يك چيزي تو مايه هاي پر مي گه. هر وقت هم كه حال نداره تكون بخوره نگاه مي كنه و صداشو درمياره.

ديشب داشت با بابايي بازي مي كرد و مي خنديد و سرش هم رو به بالا بود. يك دفعه ديدم دندون بالاش داره درمياد. كلي ذوق كردم. بابايي را صدا كردم كه اونم ببينه و دوباره با هم كلي ذوق كرديم. چند شب بود كه بد مي خوابيد و كلي غرغر مي كرد. فكر كنم به خاطر دراومدن همين دندونها بود. ديشب هم هزرا بار از خواب بيدار شد. صبح كه مي خواستم بيام سركار بابايي گفت خسته نباشي ديشب خيلي اذيت شدي. واقعا هم خسته بودم.

پسركم هنوز هم ثابت است. چهار دست و پا رفتن خبري نيست. به جاش هر جا كه مي رسه دستشو مي گيره و رو زانوها بلند مي شه. هنوز راحت نمي تونه كف پاشو بزاره زمين. ولي راحتتر از قبل مي ايستد و مدتش هم طولانيتر مي شود. فکر کنم دیگه قرار نیست چهار دست و پا هم بره قراره یک دفعه بدوه.

وای این کوچولوی من یک وول وولی شده. انگار که تو بدنش فنر گذاشته اند. هر وقت که بخواهیم بشونیمش عین فنر می پره یا این قدر خودشو سفت می کنه که نمی شه تکونش داد. خیلی ورجه وورجه هم می کنه. دیروز می خواستم عوضش کنم این قدر طی این پروژه ی تعویض این ور اون ور شد که وقتی کارم تموم شد نفسم گرفته بود.

بعضي وقتها يك كارهايي مي كنه كه مي خوام بخورمش. مثلا ديروز كنارش ايستاده بودم آويزون شده به پاهام كه يعني منو بغل كن. يا نشسته توي صندلي غذاش هي خودشو پرت مي كنه سمت من كه بياد بغلم. راستي يادتونه كلي در مورد بغلي شدن بچه ها و اظهار نظر بي خود ديگران گفته بودم؟ وقتي سپهر دو سه ماهه بود همه هي مي گفتن بغلي شده. ولي الان كه اصلا اين طوري نيست. البته دوست داره بغلش كنم ولي وقتي هم كه بشينه زمين و با اسباب بازيهايش بازي كنه هيچ مشكلي نداره. راحت سرگرم مي شه. اين بغلي شدن هم همش كشك بود.

راستی به نظر من از همه وسایلی که برای سپهر خریدیم صندلی غذا خیلی به کار میاد. مواقعی که می خوام غذا بدم خیلی بدرد می خوره. اگر بشینه روی زمین هی وول می خوره و نمی شه راحت بهش غذا بدم ولی توی صندلی محدوده حرکتش کم هست. در عین حال وقتهایی که توی آشپزخونه کار دارم راحت می شینه و یک چیزی بهش می دم و بازی می کنه و من به کارام می رسم. موقع غذا خوردن خودمون هم راحت می شینه اون تو یا غذا می خوره یا بازی می کنه.

دیروز سپهر در غذای ما شریک شد. شام کباب تابه ای با برنج گذاشته بودم. چون هر دوشون هم بی نمک و ادویه بود سپهری هم با ما خورد و کلی کیف کرد.

این پسر ما انگار توی سرش بخاری کار می کنه. شبها که می خوابه اگر حتی یک ملافه کوچیک بندازم رو پاهاش کله اش داغ می کنه و خیس عرق می شه. خیلی اوقات هم لباساش که یک کم زیاد باشه بخار از سرش بلند می شه. البته مثل این که پسرا کلاْ طبعشون گرمه. ولی دیگه این جوجه ی ما خیلی گرماییه.

تا قبل از به دنیا اومدن سپهر شنیده بودم که می گفتن بچه خیلی شیرینه زندگی رو خیلی شیرین می کنه. وقتی که سپهر به دنیا اومد تا دو ماهگیش خیلی این شیرینی را حس نمی کردم. خیلی دوستش داشتم ولی زندگیمون همون بود که قبلا بود. ولی این روزها واقعا احساس می کنم که زندگی خیلی شیرین شده است. هر کاری که پسرم انجام می دهد موجی از شادی را به خانه ی ما می آورد. هر لحظه هر ساعت خدا را شکر می کنم که این نعمت را به ما ارزانی داشته است.

آخر هم بگم که برای قرار وبلاگی مامان ها داریم برنامه ریزی می کنیم. هر کی نظری در مورد زمان و مکان داره بگه تا زود به نیتجه برسیم. مرسی